قال اميرالمؤ منين على عليه السلام :
يا ايُّها النّاسُ، مَتاعُ الدُّنْيا حُطامٌ مُوبىٌ فَتَجَنَّبُوا مَرْعاهُ! قُلْعَتُها اءحْظَى مِنْ طُمَاءنِينَتِها، وَ بُلْغَتُها اءزْكى مِنْ ثَرْوَتِها. حُكِمَ عَلَى مُكْثِرِ بِالفاقَةِ، وَ اءَعِينَ مَنْ غَنِىَ عَنْها بِالرَّاحَةِ. وَ مَنْ راقَهُ زِبْرِجُها اءَعْقَبَتْ ناظِرَيْهِ كَمَها، و مَنِ اسْتَشْعَرَ الشَّغَفَ بِها مَلاَتْ ضَمِيرَهُ اءَشْجاعا، لَهُنَّ رَقْصٌ عَلى سُوَيْداءِ قلْبِهِ، هَمُّ يَشْغَلُهُ، وَ هَمُّ يَحْزُنُهُ، كَذلِكَ حَتَّى يَؤْخَذَ بِكَظَمِهِ فَيُلْقى بالْفَضاء مُنْقَطِعا اءَبْهَراهُ، هَيِّنا عَلى اللّهِ فَناؤُهُ، وَ عَلَى الا خْوانِ إ لْقاؤُهُ. وَ إ نَّما يَنْظُرُ الْمُؤ مِنُ إ لى الدُّنْيا بِعَيْنِ الا عتِبار، وَ يقْتاتُ مِنْها بِبَطْنِ الا ضطِرارِ، وَ يَسْمَعُ فيها بَاءُذُنِ الْمَقْتِ وَ الا بغاضِ، إ نْ قِيلَ اءثْرَى قِيلَ اءكْدَى ! وَ إ نْ فُرِحَ لَهُ بِالبَقاءِ حُزِنَ لَهُ بِالفَناء! هذا وَ لَمْ يَاءتِهِمْ يَوْمٌ فِيهِ يُبْلِسُونَ.
ترجمه :
حضرت امام على عليه السّلام فرمود :
ثروت دنيا خار و خاشاكى سازنده ((وبا)) است ، بنابراين از چراگاهاى دنيا كوچ كنيد! نفع رفتن بيشتر از ماندنش
مى باشد، غذاى بخور و نمير آن بهتر از ثروت فراوانش مى باشد، زيرا حكم فقير درباره اى ثروتمند دنيا صادر شده است .
كسى كه از دنيا بيزار است به راحتى خود كمك كرده است ، كسى كه زينت و زيبائى دنيا او را خيره كرد شب كور مى شود. كسى كه نشاط دنيا را درك كرد غم هاى دنياى وى در قلبش به رقص در مى آيند. غم ، او را آن چنان از پاى در مى آورد كه نفسش را مى گيرد، در نتيجه شاهرگهاى او گرفته مى شود و پا در هوا مى ماند، بر خدا آسان است كه او را نابود كند، دوستانش هم بايد او را در قبر بيندازند.
مؤ من به دنيا با ديده عبرت مى نگرد و به مقدار اضطرار مى خورد، سخن دنيا را با گوش ‍ غضب و عصبانيت مى شنود. اگر بگويند پولدار شده ، گفته مى شود به سختى افتاده . اگر از ماندن دنيا خوشحال شود غم نابود شدن ثروت او را فرا مى گيرد. به اضافه در قيامت ماءيوس و حيران نخواهد بود.

نهج البلاغه ، ح 367.